inloggen of maak zelf een dagboek

 

Dagboek: Met de vlam in de pijp...

Onze campervan is echt onze vertrouwde uitvalsbasis geworden waar we na onze uitjes heerlijk konden koken, borrelen en veel te veel slapen. Gelukkig hebben we hem inmiddels ingeleverd want het begon allemaal wat burgerlijk te worden...

Ons nieuwe reisverslag start al op dinsdag 29 september. Door problemen met onze laptop en een gebrek aan internet in de AUtralische woestijn heeft het dus even geduurd. We hopen dat onze enige trouwe lezer niet inmiddels gedesillusioneerd is afgehaakt ;-) Nu we het toch over onze lezers hebben, we kregen de vorige keer commentaar dat jullie de rare verhalen uit Zuid-Amerika misten. We hebben serieus overwogen om in ons busje zakjes urine door te geven, 71 passagiers achterin te proppen en de dode kangaroes langs de weg te verorberen als Mc Slachtafval. Na rijp beraad hebben we toch besloten om ons verhaal waarheidsgetrouw te houden en het Australie te laten zien zoals het is...

Na onze trip in Sharkbay en Monkey Mia zakten we verder de kust af richting Kalbarri. Het weer was echter helemaal omgeslagen; gehuld in dikke truien, met de verwarming aan en de ruitenwissers op stand 5 ragden we ons busje over de eindeloze wegen. Tijdens de regelmatige opklaringen viel onze mond open van de uitgestrekte velden wilde bloemen die het landschap hadden omgetoverd tot een felgekleurde versie van de achtergrond van WindowsXP. (Red: Vertaling voor de oudere lezers: dit is een foto op het beeldscherm (een soort TV) van een computer (zo´n handig ding dat jonge lui gebruiken om hun ogen mee te verpesten)) De camping lag prachtig gelegen aan de duinen met uitzicht over de zee, een grote regenboog maakte het plaatje helemaal compleet. ´s Nachts lagen we onder vier slaapzakken (Red: Geleerd van Nicolien Pronk) heen en weer te schudden in ons busje dat de speelbal van de wind was geworden.

Woensdag zijn we gaan kanoen in het Kalbarri National Park. Inmiddels was het weer gelukkig aardig opgeklaard zodat we met een klein groepje toeristen in het zonnetje de prachtige rotsformaties en rivergorges konden bewonderen. Wist je trouwens dat een gorge door een rivier wordt gemaakt en een canyon door een tectonische breuk? Dus de Grand Canyon is eigenlijk de Grand Gorge. Suffe Amerikanen :-) De kanotocht leek enorm makkelijk omdat we windkracht 6 in de rug hadden. Pas op het einde vertelde de gids dat we ook weer terug moesten roeien, AI! Het is maar goed voor Saskia dat Peter een aardig strebertje is waardoor zij alleen af en toe met haar peddel in het water hoefde te roeren. ´s Avonds hebben we onder het genot van een wijntje gewerkt aan het nieuwe Detectivedinnerspel dat zich in een circus gaat afspelen. We lagen wel wat laat in bed, 21:15 om precies te zijn.

Na uitgebreid uitgeslapen te hebben waren we ´s ochtends te laat voor de locale pelicanen-voedershow. Gelukkig hadden de pelicanen zich ook verslapen waardoor ruim honderd toeristen met hun camera´s in de aanslag voor niets stonden te wachten. De Pinnacle Desert bij Cervantes waar we aan het eind van de middag aankwamen bood ons in de avondzon een bizarre aanblik. Duizenden stenen pilaren stonden hier niets anders te doen dan het maken van een schaduw in het rode woestijnzand. Omdat we zo laat aankwamen waren de meeste dagjesmensen reeds vertrokken waardoor wij alle ruimte hadden om pilarentikkertje te spelen. De ondergaande zon en een bacardi cola maakten het helemaal onvergetelijk. Veel van de locale historie is hier overigens geschreven door Nederlanders die na diverse schipbreuken op het strand aanspoelden.

Vrijdag bracht ons busje ons naar de grote stad en tevens het eindpunt van het camperavontuur; Perth. Om ons toekomstige huwelijk te redden is Sas gaan rijden zodat Peter kon kaartlezen, wellicht herkenbaar? De Swan Valley is de bekendste wijnstreek van Perth. Natuurlijk konden we het niet laten om te gaan proeven hoe men hier de kunst van de druivensapperij onder de knie heeft. Omdat we met ons busje waren was Saskia helaas de designated driver zodat Peter de designated drinker kon zijn. Gewapend met een fles muskaatwijn, rode wangetjes en een lichte hik gingen we terug naar de camping. Hier hebben we onder het genot van kaarsen in de wasbak en loungemuziek ons flesje direct geleegd.

De volgende dag konden we het niet laten om onze dierenverzameling compleet te maken en gingen we naar het Caversham Wildlife Park. Er was een enorme hoeveelheid beesten die we al honderd keer hadden gezien waar we dus vrij snel langsliepen. Het was echter de eerste keer op deze reis dat we koala´s zagen. De koddige beesten hadden al snel ons hart gestolen met hun wazige blik, teddieberenvacht, motoriek van een dronken kleuter en het geheugen van een goudvis. Ook de dikke luie wombat was te schattig. Het is maar goed dat beide diersoorten niet in Afrika leven; de kansloze lieverds zouden daar binnen een week zijn uitgestorven. Het toppunt was echter een babykangaroe die nog maar net uit de buidel was gestapt en al snel vriendjes was met, hoe kan het ook anders, Peter. Tijdens de farmshow leerden we hoe je een schaap moet scheren en een Friese koe melkt, dat we hiervoor helemaal naar Australie moeten komen... Toen we ´s middags naar Rockingham reden hebben we bij gebrek aan een kaart uren rondgedoold. Uiteindelijk wist McGuyver de Bruijn ons te redden met een uit de tas opgediepte GPS en belandden we op de juiste camping.

Zondag gingen we een van de activiteiten doen die Peter nog wilde doen voordat hij onder de zoden ligt: zwemmen met wilde dolfijnen! Dit keer niet met honderd toeristen op het strand maar met een handjevol in hun eigen domein, het ondiepe water van de baai in Rockingham. Gelukkig was het water zo koud dat de dolfijnen onze klapperende tanden op een kilometer afstand konden horen. De eerste dolfijnen kwamen dan ook al snel naar de boot en speelden vlak onder en naast ons met de dolfinboys: een paar met een electronisch motortje uitgeruste begeleiders. Terwijl ze allerlei vrolijke onderwatergeluiden maakten dartelden de prachtige beesten om elkaar en om ons heen. FANTASTISCH! De tweede groep dolfijnen was nog groter en zo mogelijk nog vrolijker. Het was eigenlijk heel onwerkelijk om mee te maken en daardoor leek de tijd ook echt om te vliegen.

De dag werd afgesloten door een tiental dolfijnen die onze hekgolf als speeltuin gebruikten en met hun glimmende lichaam salto´s maakten boven de golven. Wat een geweldige ervaring!!! Na de dolfijnen hebben we weer uren rondgereden op zoek naar een camping, is toch lastiger in de stad. Peter zat om onduidelijke redenen te trillen van een gebrek aan energie en voelde zich absoluut niet goed, misschien allergisch voor dolfijnen? Gelukkig verdwenen de symptomen al snel en konden we genieten van onze laatste avond in de camper.

Toen we de volgende dag de bus terug moesten brengen kon Saskia haar schoonmaakmanie helemaal uitleven in het opruimen en schoonmaken van ons campertje. Toen we ons nog een laatste keer omdraaiden terwijl we wegliepen van onze ingeleverde camper voelden we een klein brokje weemoed in onze kelen. Perth zelf is een hele fijne, kleine en gezellige stad. We hebben ons prima vermaakt en konden het als lekkerbekpackers niet laten om uit eten te gaan (Red: Het is natuurlijk ook heel vermoeiend om drie weken lang zelf te koken) en een filmpje te pakken.

Vorige week dinsdag, onze laatste dag in Perth, startten we met een bezoek aan de Munt. Hier werd vroeger het goud dat hier gevonden werd gezuiverd waarna er munten van werden geslagen of goudstaven. Naast de enorme verzameling goud werd er een goudstaaf voor ons gegoten. We moeten eerlijk toegeven dat onze kapitalistische inslag de overhand kreeg toen de gesmolten staaf van 200.000 dollar voor onze neus lag af te koelen. Helaas was de 1100 graden hete staaf iets te warm om mee te jatten. Tevens zijn we er achter gekomen dat wij 2,2 en 2,4 miljoen AUD waard zijn in goud. De grootste goudklomp die ooit gevonden is weegt trouwens 76 kilo. We hebben nog steeds stille hoop er nog zo een te vinden tijdens onze reis, dan blijven we iets lander weg... Na een paar foto´s van het plaatselijke circus voor Detectivedinner en de Bell Tower te hebben genomen hebben we veel verder gewandeld in het botanische Kings Park dan de bedoeling was. Sas kon namelijk nergens een plekje vinden waar ze met haar gezicht in de zon kon zitten zonder van de heuvel af achterover te vallen ;)

Vanaf Perth zijn we naar Alice Springs gevlogen om wat rotspartijen te bewonderen, dit is nu voor jullie nog strict geheim!

Knuf,

Peter en Saskia

PS Het begint af en toe een beetje saai te worden tussen ons. Inmiddels denken we zo gelijk dat we vaak tegelijkertijd dezelfde opmerking maken. Een beetje zoetsappig allemaal maar wel handig...

Vorig bericht Volgend bericht

Reacties

Reageer op dit bericht

Naam:
E-mail:
Bericht:

Stuur mij een bericht bij elke nieuwe reactie op dit verhaal
Meld mij aan voor de mailinglijst dit dagboek
Ik ontvang graag maandelijks het hamba.nl magazine

Type de code over: