inloggen of maak zelf een dagboek

 

Dagboek: Emotioneel Borneo

De eerste week op Borneo-Maleisië was er eentje met pieken maar ook dalen. We zaten duidelijk even in een reisdip. Toch is Maleisië een prachtig land, daar heeft het niet aan gelegen…

Vanuit het moderne Australië was het wel even wennen toen we op 16 oktober op Kota Kinabalu aankwamen. We vallen hier op, iedereen kijkt naar ons en veel van de mooie gezichten langs de kant splijten van oor tot oor open in een grote glimlach. Sterker nog, de eerste week hadden we het idee alsof een kwart van de mensen ons probeerden te versieren.  Het is ook even wennen dat we overal onze schoenen moeten uitdoen als we ergens naar binnen gaan omdat deze als onrein beschouwd worden. (Red: Onze schoenen onrein? Wat moeten onze verschrikkelijke zweetvoeten dan wel niet zijn?). 

De mensen zijn hier echt supervriendelijk. Het wordt hier als een eer beschouwd om anderen te mogen dienen wat bijna ongezonde vormen aanneemt. Toen Saskia een bord eten niet lekker vond en een ander bord bestelde vouwden de obers zich bijna dubbel met verontschuldigingen. (Red: Ze moesten eens weten hoeveel kilo eten Sas deze reis al heeft laten staan) Het gerecht stond ondanks meerdere verzoeken van onze kant dan ook niet op de rekening. We hadden (en hebben) het met liefde willen betalen, aan 12 Ringgit (ongeveer € 2,40) kunnen we ons niet echt een buil vallen! 

De eerste twee dagen in Kota Kinabalu (KK) hebben we verwoede pogingen gedaan om onze reis in Maleisië te plannen. We konden echter niet één touroperator vinden en de enige kerel die van alles voor ons kon regelen bleek een enorme blaaskaak te zijn die ons eigenlijk alleen maar een huurauto wilde aansmeren. Na 16 uur werk hadden we nog niets kunnen plannen of boeken. De verzengde hitte en de hoge luchtvochtigheid maakten de sfeer er ook niet echt beter op. Na diverse onderlinge aanvaringen waren we het beiden HELEMAAL ZAT. (Red: Als er op dat moment een vliegtuig naar de Burgemeester Visserlaan was gevlogen dan hadden we dezelfde avond nog bij de Oppasser op de bank gezeten).  

Volledig op de bonnefooi namen we zondagochtend de bus richting Sandakan terwijl iedereen ons waarschuwde dat alles vol zou zitten omdat er schoolvakanties waren in Maleisië. Op het busstation moest Peter gelijk een sprintje trekken om twee gasten in te halen die onze tassen achteruit de taxi hadden gegrist terwijl ze “Hully, hully, youl bus is leaving” riepen. Het bleek niets anders te zijn dan een truc om ons in hun bus te krijgen maar daar trappen we natuurlijk niet meer in. Gelukkig was Peter ook een kop groter dan de gemiddelde oplichter hier dus de tassen hadden we al snel terug. Door het incident stonden we wel weer even op scherp, door Australië hadden we ons te veilig gevoeld. 

Tijdens de zeven uur durende busrit werden continu de slechtste horrorfilms gedraaid die we ooit gezien hebben. Het alternatieve uitzicht, dat uit het raam, maakte je echter nog verdrietiger. Het uitzicht bestond alleen maar uit een kaalgekapt landschap of palmolie plantages. Met een brok in onze keel zagen we hoe deze mensen in enkele tientallen jaren hun prachtige regenwoud en alle dieren die hier in leefden hebben vernietigd. 

Maandag gingen we naar het Sepilok Urang-Utang Rehabilitation Centre. Hier kunnen toeristen een gedeelte van de bijna gerehabiliteerde apen bewonderen tijdens het bijvoederen in het regenwoud. We hadden enorm mazzel omdat er maarliefst een stuk of 14 Orang-oetangs kwamen opdagen en niet alleen kwamen eten maar ook met elkaar en de jonge apen speelden. We waanden ons in een promotiefilmpje van het WNF. Wat een prachtige beesten zijn dat! Deze tedere apen die er kwetsbaar en menselijk uitzien doen alle anderen apen verbleken tot irritante pluizenbollen… (Red: Ja, dat komt uit de mond van Mowgli de apenliefhebber.) Saskia huilde door haar verkoudheid al de hele dag, dit kwam handig uit tijdens het bekijken van de documentaire ´Man of the Forest´. Zij kon de schuld van haar natte ogen aan haar snotterigheid geven terwijl Peter zijn tranen weg moest slikken.  

De volgende dag zaten we netjes te wachten op het busje dat ons naar het regenwoud bij Sukau en de Kinabatangan River zou brengen. Na drie kwartier wachten en een aantal telefoontjes later bleek dat het hostel onze trip niet had bevestigd en we helemaal niet opgehaald zouden worden. (Red: Je kan je wellicht voorstellen dat onze reisdip zijn dieptepunt had bereikt) Gelukkig kwam de gedienstige houding van de Maleisiërs nu goed van pas want een half uur later werden we met een privétaxi achter de tourbus aangereden. De eerste stop van de tour waren de grotten van Gomantong. In deze grotten worden enorm kostbare vogelnestjes, die voornamelijk uit gedroogd vogelspeeksel bestaan, geoogst. Op de één of andere manier zijn de maffe Chinezen bereid hier 1600 euro per kilo voor te betalen om er vervolgens soep van te maken. 

De grot was best indrukwekkend maar het probleem was dat we een klein beetje afgeleid waren door de dingen die hier op de grond lagen en leefden… Om te beginnen was de grond, inclusief de boardwalk en diens railing, bedekt met een 3 centimeter dikke laag stinkende guano (vleermuizenpoep) die alles spekglad maakte. Daar bovenop krioelden miljoenen kakkerlakken. Nou zou je denken”Ja ja, lekker overdreven” maar het leek wel het decor van een horrorfilm (zie foto). Op de muur kropen ongeveer vijftien centimeter lange, zwaar giftige duizendpoten. (Red: Handig Peter, dat je op je slippertjes door zo´n grot gaat banjeren) Als klap op de vuurpijl zagen we een paar ratten wegschieten en werden de, volgens de gids, twee miljoen vleermuizen door het één of ander opgeschrikt waardoor ze massaal door de grot begonnen te vliegen. Je snapt wel dat Saskia helemaal in haar nopjes was met al het natuurschoon… Omdat de nestjes zo enorm duur waren sliepen er overigens elke nacht een paar bewakers op rieten matjes in de grot, we hebben maar niet naar de baan gesolliciteerd ;) 

Nadat we de enorme mazzel hadden om een wilde Orang-oetang met baby te spotten in het woud werden we per boot naar onze lodge langs de rivier in het oerwoud gebracht. Hier hebben we twee dagen lang per boot en te voet het indrukwekkende, ongerepte regenwoud verkend. (Red: Helaas kunnen we geen stoere verhalen vertellen over de bloedzuigers, die hebben ons om dubieuze redenen niet te pakken gekregen terwijl we als enige in onze korte broeken door het bos huppelden.) Het hoogtepunt van deze trips was een groep Proboscis monkeys of neusapen. (Red: Ze worden ook wel ´Dutchmen´ genoemd vanwege hun grote neus en dikke buik.) De groep werd aangevallen door een groep veel kleinere langstaart Makaken. De neusapen zijn echter zeer vredelievend (Red: I´m a lover, not a fighter!) waardoor ze zich al snel terugtrokken. Watjes!

We zaten in de lodge met twee Engelse gezinnetjes. Het was eigenlijk de eerste keer deze reis dat we met vier kinderen opgescheept zaten (Red: Rachel en Minne, hoe houden jullie het vol?!?). Wij stoppen ons Lama-truitje denk ik nog even in de koelkast… 

Donderdag vertrokken we per boot – bus – busje – taxi – bus – busje – te voet naar Semporna. In het naar rotte vis stinkende stadje is helemaal niets te doen. Het is de uitvalsbasis voor duiktrips naar het beroemde Sipadan en omliggende eilanden. Helaas zat Sipadan al weken van tevoren volgeboekt dus weken we vrijdag uit naar het tropische Palau Mabul. Omdat we allebei heel relaxed waren was dit eigenlijk de eerste keer dat we niet met onszelf bezig waren maar als buddies de duik echt samen beleefden. We waren onder water aan het grappen en grollen zodat Sas d´r duikbril proestend volliep. Dat de duikinstructeur een enorme dikke behaarde buik had waardoor we de hele tijd aan ´Ho ho ho, Merry Christmas´ moesten denken hielp ook niet echt mee om serieus te blijven. Tijdens de tweede duik leek het wel alsof we op de jaarlijkse AA-meeting van zeeschildpadden waren beland. Na een stuk of vijftien van deze mooie beesten te hebben gezien zijn we de tel kwijtgeraakt. (Red: Het waren er zoveel dat we nu voornamelijk nog benieuwd zijn hoe schildpaddensoep smaakt…) Als twee zwaar verbrande tortelduiven voeren we terug naar Semporno ehhh Semporna. Wat een heerlijke dag, de reisdip is definitief over! 

De volgende dag konden we eindelijk uitslapen omdat we pas om 14:55 het vliegtuig vanaf Tawau terug naar KK hoefden te pakken. Daarover snel meer! Veel liefs van een opgewekte Peter en Sas!

PS Als je enthousiast bent geworden over Maleisië kan je zelf wat van deze cultuur in huis halen op http://www.asianeuro.com

Vorig bericht Volgend bericht

Reacties

Reageer op dit bericht

Naam:
E-mail:
Bericht:

Stuur mij een bericht bij elke nieuwe reactie op dit verhaal
Meld mij aan voor de mailinglijst dit dagboek
Ik ontvang graag maandelijks het hamba.nl magazine

Type de code over: