inloggen of maak zelf een dagboek

 

Dagboek: Op je knieën tussen de apenpoep

Er zijn weinig plekken op de reis geweest waar we met pijn in ons hart weggingen maar hier in Kaapstad denken we nog vaak met heimwee terug aan de drie geweldige weken tussen de beesten op de Wildlife Sanctuary van Naankuse.

Op donderdag 10 december kwamen we écht aan op de Wildlife Farm. We hadden al stiekem een voorproefje gekregen tijdens de weekenden ervoor maar nu mochten we de handen uit de mouwen steken. Het project is een opvang voor talloze dieren waarvan het merendeel weer wordt vrijgelaten in de natuur. Voor een aantal beesten, die tam of gewond zijn binnengebracht, is het hun permanente verblijfplaats. Toen wij er waren verbleven er leeuwen, luipaarden, cheetahs, wilde honden, caracals, baboons, meerkatten, steenbokken, een kudu, een ezeltje en een enorme hoeveelheid boerderijdieren.

Vrijdagmiddag vlogen Sas en Paula elkaar na meer dan vijf maanden met tranen in de ogen in de armen! Vanaf dat moment startte het Nederlandse roddelcircuit dat 2,5 week lang op volle toeren heeft gedraaid. (Red: Arme Peter…) We mochten ´s avonds gelijk een feestje vieren want we waren uitgenodigd op een Namibische party van het 21-jarige nichtje van zuster Anna uit de kliniek. Na tien speeches (Red: Baie Dankie, Baie Dankie), vijf psalmen en twee gebeden viel bijna iedereen al in slaap. Er stonden allerlei bedankcadeautjes op onze tafel. Uitgehongerd stortte Saskia zich op de snoepjes om er schuimbekkend achter te komen dat het badzout was… (Red: Je snapt natuurlijk wel dat door het gelach de gebeden ietwat werden verstoord…)

Het overgrote merendeel van de dieren op de farm waren de bavianen. Een van de hoogtepunten van de dag waren de baboonwalks. Tijdens deze wandeltochten mochten de apen uit hun hok waarbij hun favoriete vervoersmiddel een menselijke schouder was. Het was schattig om te zien hoe ze hun handjes omhoog hielden om naar boven getild te worden. De grotere bavianen kenden deze schattige manieren niet en sprongen in één keer bovenop je of klommen terwijl ze menig T-shirt scheurden naar boven. Tijdens één van de wandeltochten met de grote bavianen kregen ze het zelfs voor elkaar om Peters gehele rechterbroekspijp te verwijderen. Gelukkig waren deze apen zo bijdehand dat je geen fototoestel mee kon nemen zodat er geen gênant bewijsmateriaal van is….

Helaas waren de apen niet helemaal te vertrouwen en werden er regelmatig mensen gemeen gebeten. Sas had het voorrecht om op haar eerste dag een enorme blauwe plek over te houden aan een doorgedraaide aap. Ook de caracals (ergens tussen een huiskat en een cheetah in) bleken minder tam dan ons werd verteld. Als eerste kreeg 1 van de caracals de slipper van Paula te pakken. De dag erna viel dezelfde caracal de schoen van Nina aan om vervolgens haar sok en daarna haar been aan te vallen. De scherpe tanden verdwenen diep in haar vlees en af en toe konden we de tanden op haar bot horen knagen. Toen de caracal ook zijn klauwen begon te gebruiken greep Peter deze vast en vroeg aan de omstanders om een T-shirt om de klauwen te bedekken. Paula zag haar kans schoon om haar exhibitionistische trekjes uit te leven en trok snel haar shirt uit waardoor ze in haar bh stond. (Red: Je snapt natuurlijk wel dat de rest van de week bij iedere gelegenheid werd geroepen: “Paula trek je shirt uit, dit is een noodgeval!!”) Pas na een minuut of acht kregen we de caracal los door een grote stok in zijn bek te rammen. Na een ziekenhuisbezoek bleek gelukkig dat de schade bij Nina beperkt was.

Onze dagelijkse werkzaamheden bestonden voornamelijk uit het klaarmaken van het eten, de hokken schoonmaken en het voeren van de dieren. Daarnaast moesten we om beurten helpen op het schooltje voor de Bushmen kindjes en af en toe moesten we in de brandende hitte een waterput graven in de keiharde Namibische grond. Het meest walgelijke was het klaarmaken van het bavianenvoer. Alle soms dagenoude etensresten, overrijp fruit en een ranzig maïsmeel papje met de naam ´mieliepap´ moesten tot grote ballen drab worden gekneed. De geur hiervan was erger dan de bergschoenen van Peter.

We hadden erg mazzel dat er heel veel jonge dieren op het project waren. Er was net een ezeltje gearriveerd, er liep een vijf maanden oude kudu rond, er waren vier babybaviaantjes en er waren twee luipaardjongen binnengekomen. De kudu was hilarisch want die at alles op wat niet voor haar besteed was inclusief pakjes sigaretten, kleren van de waslijn en compleet ingevulde evaluatieformulieren. De luipaardjes Teagan en Tasha die volledig verwaarloosd binnenkwamen waren superschattig als ze sliepen maar als ze eenmaal met je begonnen te spelen vloeide er regelmatig bloed…

De babybavianen verdienden speciale aandacht. Omdat ze eigenlijk niet alleen gelaten konden worden moesten de vrijwilligers om beurten met ze slapen. Dit gebeurde in een volledig lege kamer zodat niet al je spullen werden geplunderd en ondergepiest. Nadat ze de fles kregen en de luiers omzaten (Red: Daar moest je natuurlijk wel eerst een gat in bijten want anders kon de staart er niet doorheen) klampten ze zich meestal aan je vast om vervolgens op je buik en hoofd in slaap te vallen. Zoooo lief!! Het is natuurlijk vrij onmogelijk om met een aapje op je gezicht te slapen maar de ervaring is onbeschrijfelijk.

De eerste avond dat we met de kleine aapjes moesten slapen lagen we net alle drie op bed met een aap toen we het licht uitdeden. Aangezien er redelijk veel schorpioenen en slangen op het project aanwezig waren waarbij werd aangeraden om iedere avond je kamer te checken reageerde Sas nogal paniekerig toen ze wat bij haar hand in bed voelde. (Red: Er was al een meisje in bed gestoken door een schorpioen) Ze riep snel tegen Peter: “Doe de lamp aan, volgens mij zit er een schorpioen in bed”! Toen de lamp aanfloepte lag daar tot haar zéér grote verrassing een ingetapet apen-proof doosje! Peters exacte tekst toen hij op zijn knieën ging is onder het genot van een drankje te verkrijgen op de Burgemeester Visserlaan…! Het antwoord was uiteraard een volmondig “JA”. (Red: De ring is prach-tig!!) Gelukkig gaf Paula, die in het derde bed onder de apen bedolven lag, geen antwoord op het aanzoek want zelfs in Namibië is bigamie verboden. De volgende dag waren alle vrijwilligers en de staf zo uitgelaten over het aanzoek dat ze meteen een verlovingsfeestje voor de dag erna hadden georganiseerd dat iets te gezellig werd ;)!

Na onze geweldige bijzondere nachten met de babyapen vonden we dat het tijd werd voor wat ander dierengezelschap in onze eigen slaapkamer. Na een nacht met een kat en daarna een hond werden we overmoedig en nodigden we het ezeltje uit. In eerste instantie viel hij heel lief met opgevouwen pootjes op zijn dekentje in slaap. Paula en Sas kregen zowat tranen van ontroering in hun ogen. Dit werd al iets minder toen het ezeltje na een uur wakker werd en op het beddengoed van Paula begon te kauwen. Nadat de ezel een paar keer wakker werd en begon rond te lopen gaf Paula snel een flesje melk. Dit leek bijzonder goed te werken tot de ezel tussen onze bedden haar bijzonder grote blaas leegde waarbij de spetters voornamelijk in Peters bed terecht kwamen. Zelfs voor deze grote dierenvrienden was dit letterlijk de laatste druppel en Peter en Paula brachten haar midden in de nacht terug naar haar hok!

Elke zaterdag hadden we een teambuilding activiteit met alle vrijwilligers. De eerste zaterdag gingen we paintballen waarbij Peter aan het einde als een bontgekleurd zakje M&M´s uit de bosjes kwam rollen. Paula en Sas besloten dat zij liever als toeschouwers deze middag wilden bijwonen (Red: Ja, we zijn watjes ja!) De week erop gingen we met zijn allen een nachtje kamperen waarbij het nog erg ingewikkeld was om te voorkomen dat de 4 meegenomen babyaapjes er niet met je drankje vandoor gingen. Sas was de gelukkige om met kleine Gus te slapen in haar slaapzak. Gelukkig lekte zijn luiertje dit keer bij wijze van uitzondering niet door. Op de zondagen hebben we twee keer heerlijk gerelaxt in de luxe lodge van Naankuse wat een paar kilometer verderop lag. Hier hadden we weer af en toe het gevoel om een lekkerbekpacker te zijn in plaats van een in mieliepap, bloed, pies en poep gedrenkte vrijwilliger.

Het is niet normaal hoe saai ons normale leventje thuis in NL is in verhouding tot het leven op de farm. Iedere dag gebeurt er wel iets debiels; Peter die zich twee keer met 10.000 volt elektrocuteert, Paula die het terrein wordt rondgejaagd door een boze Kudu die eten van haar wil hebben, Sas die een vest en slipper kwijt is geraakt aan de bavianen, Peter die zichzelf door de voorruit van een golfkarretje katapulteert en Paula die wordt opengereten door de prikkelbosjes tijdens een wilde bushrit. Kortom never a dull day :D

Dit jaar vonden we het stiekem niet zo erg om kerst een keertje over te slaan in Nederland. Het was best wel fijn om het te vieren in 35 graden. We hebben met een grote groep vrijwilligers een kerstlied opgevoerd waarbij uiteraard een hoop dieren van de partij waren.(Red: Peter zijn dier was een schildpad die hij onder zijn blouse verstopte maar helaas was deze trage vriend aan de diarree…) Het is vermoedelijk tevens de laatste keer dat we drie bevroren paardenhoofden hebben gebruikt als onderdeel van een kerstspel… Onder het genot van een hoop kerstpunch en muziek stonden we met een aap in onze arm de halve nacht te dansen op de keukentafels. Helemaal geslaagd dus!

Onze favoriete dieren op de farm waren toch wel de babyapen, de luipaardjongen en de cheetah Samira. Zij was helemaal tam en spinde keihard als je het hok binnentrad. Ze was ook dol op Peter zijn lichaam want hij werd iedere keer helemaal afgelebberd door Samira met haar ruwe tong (Red: Gelukkig kan Sas de concurrentie van een cheetah nog net aan ;)) Eigenlijk kunnen we nog wel eindeloos verder vertellen over alle dieren en avonturen maar dan wordt het wat slaapverwekkend…

Wat we nog wel kwijt willen is dat Peter naast het vrijwilligerswerk heeft geholpen met het voor Google optimaliseren van hun website. Daar waren ze super blij mee op het project. Daarnaast is op de 75-jarige verjaardag van Peters moeder 600 euro opgehaald waar we medicijnen voor de kliniek van hebben gekocht. Iedereen daarvoor alsnog enorm bedankt!

We zijn nu onze laatste dagen in Kaapstad aan het aftellen en zijn aanstaande vrijdag 8 januari weer terug in Nederland. Voor het welkomstcomité is dit het vluchtnummer vanuit London: BA0434 en we landen om 14.00 uur als er niet teveel sneeuw ligt ;)

Tot snel!
Dikke kus van Peter en Sas.

PS: Helaas hebben we van Paula vorige week gehoord toen zij nog wel op het project was dat onze lieve eigenwijze Kudu is overleden. Drie liter ruwe motorolie drinken is zelfs voor een Kudu teveel… Arm beest!
PS 2: Paula we missen je!!!
PS 3: Jaloers? Naankuse Wildlife Volunteer

Nieuwe slippers.... 8 euro, TBC-kuurtje.....162 euro, de herinneringen aan de Naankuse Wildlife Sanctuary......ONBETAALBAAR!

Vorig bericht Volgend bericht

Reacties

Reageer op dit bericht

Naam:
E-mail:
Bericht:

Stuur mij een bericht bij elke nieuwe reactie op dit verhaal
Meld mij aan voor de mailinglijst dit dagboek
Ik ontvang graag maandelijks het hamba.nl magazine

Type de code over: