inloggen of maak zelf een dagboek

 

Dagboek: De lekkerbekpackers zijn back

Waar kan je beter je wereldreis als lekkerbekpacker afsluiten dan op de zonovergoten boulevards van Kaapstad? Nergens natuurlijk…

Dinsdag 29 december kwamen we aan in Kaapstad. Op het vliegveld wordt je helemaal doodgegooid met posters, filmpjes en naar zweet stinkende FIFA mascottes (Red: Wie komt er dan ook op het idee om met 35 graden in een pluche pak te gaan ronddansen?) met de boodschap dat Zuid-Afrika klaar is voor het WK-voetbal. Gelukkig hebben wij beiden helemaal niets met voetbal dus voor ons was het een verrassing dat het überhaupt hier gehouden werd. 

Na alle apenpies in Namibië was het in Kaapstad heerlijk om weer eens een goed glas wijn te kunnen vasthouden. En dat hebben we geweten ook… De eerste drie dagen hebben we niet veel meer gedaan dan heel veel en heel lekker eten en drinken en zijn we maarliefst drie keer naar de film geweest. De luxueuze Waterfront is ´the place to be´ om oud en nieuw te vieren en natuurlijk waren wij daar dus te vinden. Het was wel een beetje jammer dat we na zeven uur lang culinair uit ons dak te zijn gegaan geen puf meer hadden om ons hoofd achterover te leunen om naar het vuurwerk te kijken. We moeten dan ook bekennen dat om 22:00 bij ons in het hotel volledig voldaan de luikjes dicht gingen. Zelf vonden we het extreem grappig…

Op nieuwjaarsdag gingen we naar het strand: Camps Bay. Hier zag het echter letterlijk zwart van de mensen. Duizenden en duizenden lokalen komen kennelijk ieder jaar bepakt en bezakt met tenten, slaapzakken, koelboxen en andere troep naar het strand om het nieuwe jaar in te luiden. Als de twee enige blanken staken we toch een beetje vreemd af en toen Saskia er achter kwam dat er zand lag op het strand (Red: Ja dat verwacht je niet) zijn we maar weer snel naar een kroegje gegaan.

Ook in Zuid Afrika kunnen jullie ons weer geen moment met rust laten. Op 1 januari kwamen Peter´s collega Hadewich en haar vriendin Kathleen langs voor een borrel en de dag erop stond Saskia´s broer Ralph weer voor onze neus. Dit laatste had het grote voordeel dat Ralph in een vijf-sterren hotel sliep en wij dus ook! Als je dacht dat je ons dus poedelnaakt op de 19de verdieping van het Westin Grand in de sauna voor de ramen had zien staan, dat zou kunnen kloppen!

Samen met Ralph hebben we voor twee dagen een autootje gehuurd waarmee we langs Fish Hoek, Kaap de Goede Hoop, Fransch Hoek en de wijnstreek Stellenbosch hebben getoerd. Bij het wijnhuis Waterford hebben we heerlijk wijntjes geproefd. Het gebazel van het meisje over wat we allemaal in onze neus en met onze laterale papillen moesten proeven en voelen ging natuurlijk helemaal nergens over. Wij kwamen niet verder dan “Ja deze is zeker te hachelen!”. Met Ralph aten we in nog exclusievere restaurants want die wist hij natuurlijk te vinden. Bij één restaurant zagen we een oude kerel met een veel te lekkere en jonge vriendin (mogelijk maîtresse) aan tafel zitten die hun helikopterpiloot aan een ander tafeltje hadden gezet. Onze eigen piloot, Ralph, mocht van ons gewoon bij ons aan tafel zitten, zo zijn we dan ook wel weer…

Nadat Ralph vertrokken was moesten we helaas weer naar een hostel. Alle attracties waren echter compleet volgeboekt (Red: Ons organisatietalent is na zes maanden helemaal ingestort). De mooie verhalen over duiken met witte haaien en schieten met AK47´s houden jullie dus nog even te goed tot onze volgende reis. Gelukkig hadden we een paar dagen eerder al wel kaartjes voor Robbeneiland weten te bemachtigen. Het is moeilijk om niet onder de indruk te zijn van de geestelijke veerkracht van de mensen die daar tientallen jaren onder erbarmelijke omstandigheden in de gevangenis hebben gezeten en nu belangrijke plaatsen in de wereldpolitiek en economie bezetten.

Uiteraard hebben we onze reis afgesloten door nog zoveel mogelijk te genieten van de laatste zonnestralen voordat we naar het koude Nederland moesten terugkeren. Op London-Heathrow (Red: Peter liep daar in de sneeuw met een korte broek en slippers en Sas met een steeds erger wordende (TBC?) hoest) was het nog even spannend of we wel naar huis konden. Alle binnenlandse vluchten waren geannuleerd en er hing een enorme lijst met andere vluchten die niet meer doorgingen. Gelukkig mochten we met maar anderhalf uur vertraging naar Amsterdam om daar ons welkomstcomité in de armen te ‘vliegen’.

Dit was het dan, ons ommetje zit erop en daarmee ook onze blog. Wij willen onze trouwe lezers enorm bedanken. Het was voor ons echt super fijn om al jullie commentaar te lezen. Hopelijk tot heel snel in het echt!

96825 kilometer,
34.509 euro,
4148 foto´s,
192 dagen,
80 pinopnamen,
65 boeken voor Peter,
32 vluchten,
31 blogs,
11 boeken voor Saskia,
10 landen,
4 baby baboons,
3 keer ziek zijn voor Saskia,
1 aanzoek,
0 ziektes voor Peter,
0 berovingen,
en 0 zwangerschappen later zitten we weer op de bank op de Burgemeester Visserlaan…

Vorig bericht

Reacties

Reageer op dit bericht

Naam:
E-mail:
Bericht:

Stuur mij een bericht bij elke nieuwe reactie op dit verhaal
Meld mij aan voor de mailinglijst dit dagboek
Ik ontvang graag maandelijks het hamba.nl magazine

Type de code over: